ความมืดมิดปกคลุมทั้ว ดินแดนทีหนาวเย็น มองไปปลายสุดเส้นขอบฟ้า
เพี้อหาใครชัก คน สุดแสงทีแสนไกล กว่าจะเดินไป ถึง กาลเวลาทีผ่านไป
ผ่านกาลเวลาอันหนาวเย็น ไม่มีใครชักคนทีดูแลมีเพียงตัวเองและจิตใจ
ไม่มีใครคอยให้กำลังใจ มีแต่ตัวเองทีคอยดูแลตัวเอง
จนมาวันหนึง การเดินทางก็สิ้นสุดลง เมือเดินทางมาสุดปลายขอบฟ้า
ได้พบกับเธอผู้ นัน ทีคอยดูแลเอาใจใส่ตลอดเวลา
